اول: می دانم که دیر آمدم.
دوم: بالاخره نمایشگاه نفت، گاز و پتروشیمی با تمام خستگی ها و بی نظمی هایی که داشت تمام شد. در تمام پنج روز برگزاری این نمایشگاه پرحاشیه تنها چیزی برایم مهم بود، تعداد بازدیدگنندگان تحصیلکرده بیکار اما در جستجوی کار در این نمایشگاه بود.
به نظرم از تعداد ۱۰۰ درصد بازدیدکنندگانی که می آمدند ۹۰ درصد در جستجوی "اشانتیون" بودند. جالب این جاست اگر هم غرفه ای اشانتیونی نداشت آنها به گرفتن سهمیه "ناهار" یا حتی "لیوان کاغذی چای" غرفه داران هم قناعت می کردند یا با کوهی از کاتالوگ ها، غضب کرده نگاهی می انداختند و می رفتند تا شاید با فروش آنها به عنوان "کاغذ های باطله" پولی عایدشان شود. از ۱۰ درصد مابقی ۹ درصد هم لیسانس داران بیکار بودند که در طلب کار تنها سوالی که می کردند:"چطوری می تونیم در پتروشیمی جذب شویم؟؟"
و پاسخ:پرت و پلا بود برای از سرباز کردن "طلبکاران کار" از دولت!
با کمال تاسف بازدید کنندگان واقعی این نمایشگاه بزرگ که میلیون ها تومان خرج برگزاری آن شده است، تنها یک درصد بود و تمام.
سوم: امروز با حال و نزارم پشت میز در حال نگارش متن فیلمنامه "عسلویه" بودم. راستش به قول "عزیزی" اینقدر بی انگیزه می نوشتم که رقبتی برای دوباره خواندن در خودم نمی دیدم که کتابچه ای به دستم رسید تحت عنوان " معضل شناسی و توصیه هایی برای اقتصاد ایران" خواندنش فرار موقت از این سفارش بود!
در بخشی از این کتابچه آمده است که یکی از راهکارهای بهبود عملکرد ضعیف دیپلماسی و سیاست خارجی ایران و نیز گریز از تحریم های اقتصادی، استفاده از قدرت و نفوذ گروهای اسلامی نظیر حماس، شیعیان و کردهای عراق و حزب ا.. لبنان و اجتناب از وجه المصالحه قرار گرفتن توسط برخی از قدرت ها است.
از نکات جالب دیگر بخشی دیگری از این کتابچه در خصوص وضعیت داخل کشور این بود که بی انظباطی کسری بودجه را "آیت بی انضباطی" دولت نامیده شده است. تامین مالی کسری بودجه از طریق منابع بانکی رشد نقدینگی سرسام آوری را موجب شده است. رشد فزاینده تورم و افزایش هزینه موجب شکست های پی در پی بنگاه های اقتصادی است. از سوی دیگر کاهش توجیه اقتصادی طرح های اقتصادی و در نتیجه کاهش اشتغال و تشدید فرار مغزها و سرمایه، تضعیف نهاد خانواده در جامعه، گسترش فحشا و انواع بزهکاری موجب هزار درد بی درمان اجتماع ایران در این روزها و ایام احتمالی فردا ها شده است.
چهارم: و سرانجام خستگی من از نمایشگاههای بی سر و ته! لیسانس داران از بیکاری، بنگاه داران از تورم و مردم از فقر و گرسنگی.
راستی خلاقیت پیش نیاز نوآوری یکی دیگر از آن سفارش ها است که گفتم!