پارسال در ۲۶ اسفند، "1 تیر" با عنوان "آشنا نوشت"به جمع وبلاگ نویسان پیوست. نامش را از اولین روز تابستان، روزی که نویسنده اش برای اولین بار چشم به هستی گشود، برگرفت.

واقعیتش، روی گردان و دلزده اما "دل تنگ" برای فضای پرهیاهوی "تحریریه"، "گپ های خودمانی" و "ماراتن" صفحه بندی و .... به "وبلاگ نویسی" روی آوردم. چون باور دارم پدیده ای است در عصر ارتباطات.

از 26 اسفند سال گذشته تا 26 اسفند امسال در مجموع 77 پست با موضوعات مختلف – بیشتر با گرایش اقتصادی-  در خانه "1تیر" درج شد.

در این مدت یکسال، بیشترین فعالیت این خانه در اردیبهشت امسال با 13 پست و کمترین آن هم – با شرمندگی- در مهر ماه با 3 پست بود.

قصدم بیان اعداد و ارقام نیست که مقصود تنها قدردانی و یادآوری روزهایی است که تنهایم نگذاشتند دوستان و همکاران در وب قلم (اسماعیل آزادی)، مهجاد (دو قلوهای افسانه ای تاجیک و سالک)، وارش (آسیه امینی)، مسیح ملکوت (مسیح علی نژاد)، سیاه خانه (محمد رضا لطفی و نسیم محمدی)، 18دی (داریوش اسلامی)، شاید فردا نباشم (سهیل دردی نوش)، خشونت دنیا یادم داد که دوست بدارم (استاد جواد شریفیان)، واگویه (ایمان بای سلامی)، نقاب (سهیلا بیگلرخانی)، تریبون آزاد (برادر ساسان آقایی)، روزگار (خاطره وطن خواه)، بلاگ نوشت (هانیه بختیار) و سایر عزیزانی که پذیرایم بودند.

ممنون هستم ، بسیار از "رییس" که هر روز صبح پنجره این خانه را می گشاید.

در خطاب به شمایی که به این خانه "با ترنم نم باران" آمدید، چه می توان بگویم جز آنکه چون "قاصدک" با تابش خورشید هر صبح به پرواز در می آید تا بر گلبرگ "نرگس سپید" بال و پر را به فراموشی بسپارد، من نیز "صبورانه" در انتظارتان هستم.

و چون بهار می شود

بنفشه ها با عطر خود

فضای زندگی خالی مرا

پر از نشاط می کنند

                          ؟

و چون بهار می شود

بوی بنفشه های باغ

به پلک نازک دلم

پر از نشاط می شود

و چون بهار می شود

تکان دست نرگسی

به طالق سبز پنجره

پر از هوای ناب می شود

و چون بهار می شود

رقص نگاه رازقی

به سوسوی چراغ مهربان

پر از کرشمه های ناز می شود

و چون بهار می شود

پرستوی سپید عشق

به شوق های و هوی کودکی

اسیر دست باد می شود