مدتی ست، می شنوم از زمزمه هایی که بیش تر از "یاوه گویی" به هیچ دیگری شبیه نیست. کتمان نمی کنم که "غمگینم" می کنند، اما من دلم نمی خواهد که "پاسخی" بدهم.
فقط؛ "خورشید ها در اعماق دل خود با مشعل ها دشمنند، با هر خورشید دیگر نیز سر ناسازگاری دارند. خورشید ها چون طوفان به راه خویش می روند، زیرا این راه، راه همۀ آنهاست. به دنبال ارادۀ بی رحمانۀ خود هستند. زیرا از این راه است که می توانند خود را سرد کنند.
اما شما زادگان ظلمت و شب! فقط شمائید که گرمی خود را از مشعل ها به دست می آورید.
اوه! فقط شمائید که از پستان روشنایی، شیر خنکی می مکید!"