به قول اخوان ثالث:

"تقصیر کسی که نیست!
کتاب مابه این قافیه ورق می خورد
حوصله، حاشیه
خاطراتی به سفره ی حسرت
تکرار بی ملال زندگی...."

این پست رو برای همه اهالی بازنگار نوشتم. یک به یک پست های این محله را می خوانم  که گلایه های به حق نویسندگان در قفا نهفته است پس برای تمام دغدغه های بی پاسخ شان در این روزگاری که بر ما می گذرد. برای تمام خواسته های که در دلمان رسوب می کند.

از آن سالهای دور، انگار
هر باریکه راهی که می رویم
باز به دلتنگی چشمه می رسیم...

به راستی؛

شفای این همه علاقه
شربت کدام تاک است؟

پ.نون: بازنگار جان تو ببخش که اقتصادی نمی نویسم.